วันที่เเสนสับสน

                                                                Kelwinz's daily Eppisode 1

 
Saturday  12th   May  2010

11.20pm:       วันนี้ชั้นตื่นประมาณนี้เเหละ เฮ้อ ไม่รุเหมือนกันนะว่าทามัยมันเป็นอย่างนี้ วันนี้ได้นอนแบบเต็มอิ่มเลยเเหละจร้า เฮ้ ดีใจจังได้หยุดกะเค้าเสียทีอะ ก็มะรุนะว่าจะดีใจหรือเสียใจดีอะ 555++ ก็มาทามงานกะเค้าโอทีก็ยังม่ายได้ทาม แถมกะก็ยังมะได้เข้าอะแก โอ้ยอยากสลบ เเต่นี่ยังดีนะที่เป็นหญิงเเกร่งอะ ( คริๆ ....) เออๆ นี่ๆวันนี้มันก็ม่ายได้มีอะรัยมากมายหรอกนะก็เเค่ชั้นม่ายไปไหนอะก็เเค่ตังค์มันหมดอ่า โอ้ยเศร็อ่า เงิน ตั้ง80,000฿นี่ตรูเอาไปทามรัยหมดหว่ายังมะได้อะรัยเลย โน๊ตบุ๊คก็ยังม่ายได้ เเถมยังต้องมาตั้งต้นหาเงินใหม่

14.00 pm  :    มีคนเค้าบอกว่า ในเช้าหนึ่งๆที่เราตื่นขึ้นมานั้น สิ่งเเรกที่เราควรจะนึกถึงคืออะไร  รุมัยมันก็คือการให้รางวัลกับตัวเอง เเต่กูนั้นม่ายเคยได้ให้สิ่งนี้กับตัวเองเลย นั่นก็คือ " สิ่งเเรกที่เราต้องทามในตอนที่ตื่นขึ้นมานั้นคือ จับดูตัวเองว่าเรายังมีชีวิตอยู่หรือเปง่าหากพบว่าเรายังมีลมหายใจอยู่จงดีใจว่า.......เรา .......ยังได้อยู่ต่ออีกวัน ยังได้ทามอะไรต่อมิอไรที่ยังม่ายได้ทาม "   เออเนอะ .....มันก็แปลกดีเนอะคนส่วนมารกไม่ค่อยมีใครคิดถึงเรื่องนี้กันเท่าไร มันรวมกับกูด้วยวะ เฮอๆๆๆๆๆ ก็เมื่อไรที่กูตื่นมาเมื่อไรสิ่งที่กุต้องทามอ่านะ คือ เฮ้ย เเมร่งสายเเล้วตายๆๆๆๆๆๆนี่ตองรีดผ้าไหนจะอาบนำ ขอโทดนะจ๊ะ ไม่มีเวลาหรอกที่จะไปคงไปคิดดีใจที่ได้มีลมหายใจอะ ใช่นะมันอาจจะดูเหมือนไร้สาระ เเต่สำหรับคนสวยอย่างชั้นเเล้วชั้นว่ามันคิดให้รอบคอบ อ่า นี่ก็เพราะความสวย ชิมิ

15.00 pm :    วันนี้ไหนๆ ก็ว่างเเระ ก็มาเเวะเล่นFacebook  สักกะหน่อยมาดูเฉยๆนะ ว่ามันไปถึงไหนเเล้วคนอืนๆที่กุเคยรักเเละมันก็เคยรักกู เฮ้ยนี่กูจะม่ายพูดถึงเเล้วนะ เร่อง เบียร์ เเต่ถ฿งอย่างไรกุก็เคยเอากันกับมันว๊ะ มันดีนะเเมร่งงควยใหญ่โคตร เเล้วกูก็ว่าลีลาของกุก็คงจะดีพอสมควรเพราะว่ากุนั้นสังเกตได้จากที่ไอ้เบียร์มันสั่นระริกๆๆๆๆๆ ตอนที่กุทามออรัลเซกส์ 555+++  ม่ายอยากคุยนะนี่ว่า.......ก็ทามงัยได้คนมันเกิดมาเก่งนิ ชิมิ...
นั่งเล่นเน็ตมานี่ก็ชั่วฅโมงเศษๆๆๆๆเเล้วนะเฮ้อนี่กูมานั่งเอาอะไรวะนี่เเมร่ง เซ็งว๊ะ....ทำงานก็ยังไงไม่รุนะ ก็อีตอนที่เรียนน๊ะกูเเมร่งเก่งโคตรๆๆๆๆๆนี่เเหละนฅ๊าที่เค้าบอกว่า  "เก่งเเต่ทฤษฎี เเต่ปฏิบัติแมร่งไม่ได้เรื่อง   กูนี่มันควรจะไปเป็นนักวิชาการซะ"     ทามงานเเมร่งทำกับชาวบ้านเค้ามะค่อยเป็นหรอก

       วันก่อนนั้นกุเองกฅ็เพิ่งจะบอกเลิกกับไอ้ เอ็ม มันมาก็ไม่รุ้สิ มะอยากให้มันมาเสียเวลากับคนอย่างเรา เรามันมะได้มีอะอย่างที่มันคิดหรอก เสียใจนะที่มันต้องมาเป็นอย่างนี้ เเต่กุเองก็ทำอะไรได้ไม่มากก็กูไม่ได้หน้าตาดีนี่หว่านี่ก็ยังคิดอยู่ว่าจะทามเเมร่งมันดีไหม๊ศัลยกรรมอะ พอมาดูไปดูมากูเองก็เซงๆๆๆๆๆ

21.31 pm  : ตอนนี้ เราว่าจะกลับบ้านเเล้งหละน๊า เเต่เออ มันต้องเล่าซะหน่อยนะจ๊ะว่าตอนนี้กุทามอะไรยุที่ไหน

        ตอนนี้เราเองทามงานยุที่ โรมฯ ที่นวนครโน่นเเนะ แกเอ้ยเข้าไปวันเเรกเลยกุก็เจอผู้ชายที่หน้าตาหล่อแบบหล่อมากๆๆๆกุม่ายรุ้เลยว่าจะเอายังไงดีให้มันมาเป็ยผัวกูให้ได้ 555++ เเต่มันก็ได้เเค่คิดนะ น้องตุ้ม มาว่าๆไปแล้วเเก นี่กูเเก่จนคนที่เค้าทามงานกะกูอ่า เค้า เรียกกูว่าพี่หมดเลย เฮ้อ กูล่ะเศร้า เเก่เเมร่งอยู่คนเดียวเเหละ
นั่นซิ เราต้องรีบทามอะไรบางอย่างเเล้วมันฟ้องเเล้ว ว่าอนาคตกูอะจะทามอย่างรัย ฏุต้องม่ายจบอนาคตอยู่เเค่นี้เเล้ว กูต้องรวยให้ได้นะ อี วินนี่  เออ เอาเเค่นี้ก่อนนะวันนี้เอาเเค่พอหอมปากหอมคอก็พอเเล้ว เเด๋วมันต้องไปดู หนัง เเต่หนังสือเเมร่งไม่ยอมหามาใส่หัวเลยลูกอีห่า อีสารเลว สมควรเเล้วที่อีเตยมันว่ากู  นังเพื่อนเลวนี่เเค่เงิน 500 นะนี่มันยังด่ากูได้ขนาดนี้กูล่ะยอมพันเลย อีเหี้ย เเมร่งพูดไปเเล้วคนเราเเมร่งมมันก็เหี้ยกันหมดเเหละคนสมัยนี้สมัยอะไรไม่รู้นะคนเค้าฆ่ากันอย่างกะผักกะปลา เออ เมื่อประมาณวันที่ 18 พ.ค. 2553 อะกูยังม่ายรุเลยนะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น กุยังไปหาไอ้หมอถึง อุรุพงศ์ 55++ เกือบไปเกือบตายเเล้ว เเถมไปถึงเเมร้งยังม่ายให้กุเอาอีกเศร้า   หมดค่ารถวันนั้นวันเดียว 1000 เลยเฟ้ย

       เออวันหลังจะมาเล่าเเล้วกันว่าหายไปไหนมาบ้างตั้งเเต่ต้นปี เกิดอะไรขึ้นบ้างทามมัยไม่ยอมเขียน ไดอะรี เลย ก็พรุ่งนี้เเหละนะถึงจะเร่มเขียนวันนี้มันดึกเเล้ว โอ้ย มีเรื่องที่จะเล่ามากมาย   ทั้งหางานที่เเสนจะลำบาก ทั้งไปขายของ ทั้งหนีหนี้ห้องเช่า  ทั้งเรืองที่ไปทำงานที่ เบทาโกร  เรื่องที่เราเองวิ่งเต้นว่าจะเรียน เเล้วเรื่องที่น้ากูเเต่ละคนที่มันพากันกลายร่างเป็นเหี้ยทีละคนสองคน นี่มันยังรวมทั้งยาย เออ เอาเเมร่งมันสักหน่อยไหนๆก็เล่าเเล้วนี่เนอะ  เอาเเค่สรุปเเล้วกันเมื่อยขี้เกียจพิมพ์ เหตุการณ์วันนั้นรมันสอนอะไรให้เราได้เรียนรู้หลายอย่างมาก ว่าเอาเข้าจริงๆเเล้วคนที่บอกว่ารักเราก็ไม่มีใครที่มันจริงใจหรอกแกเอ้ย ถึงคราที่มันจวนตัวมามันก็เอาตัวรอดกันทั้งนั้นเเหละกูไม่มีทางที่จะไว้ใจใครอีกเเล้ว ไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม  ก็ดูสิตอนเเรกใช่มั้ยที่ว่าให้เค้าเช่าที่ดินเออกูก็ดีใจว่าว่าจะได้เงินไปเรียนจริงๆ เว้ยกู ดีใจหมดเลย เเต่เเล้วก็ได้ใช้เงินเเค่23000 ก็ไอ้น้ากรสิ มันเอาเงินกูหมดเลยนี่แหละกูเเทนที่จะเอาเงินมาให้กูมาหาว่ากูจะเอาไปเสริมนมเเล้วหาว่ากูกลยร่างเป็นผู้หญิงเต็มตัวอีพวกเหี้ยกินสมองไหนๆๆๆที่บอกว่ายายจะช่วยกูไหนๆๆๆเอาเข้าจริงๆก็เข้าข้างลูกชายตัวเองแบบหน้ามืดตามัวนี่มันกรรมของเราเเท้ที่ไท่สามารถไว้ใจใครได้เลยนี่ไม่เว้นเเม้เเต่พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง นี่เราสร้างกรรมอะไรมาวะเนี่ย เเคกูเกิดมาเป็นเกย์นี่กุก็สมเพศตัวเองที่สุดเเล้ว  เฮ้ยพอก่อนนะกูม่ายสามารถจะเขียนไดอะรี่ ต่อได้อีกเเล้วสถานการณ์มันไม่ค่อยจะปกติ  พรุ่งนี้ๆๆต่อนะ Bye

                 PS.      :     วันนี้เรายังม่ายได้ทานยาเลยนี่หว่าเเย่จังตังหมดเเล้ว