วันนี้ช่างเป็นวันที่เศร้าเหลือเกิน ฟากฟ้าได้ดูดกลืนเอาความสุขที่ฉันเคยมีไปจนหมดสิ้น ฟ้าช่างโหดร้ายเหลือเกิน ที่พรากเอาคนที่ชั้นรักไปจากชั้นจนหมด  ถามหน่อยเถอะนี่มีหัวใจบ้างไหมถึงได้เลือดเย็นนัก      
        
         ฉันอยากให้ความจริงที่ฉันเจอในวันนี้กลายเป็นเพียงความฝัน   เผื่อบางทีฉันอาจจะตื่นมาเจอกับความสุขเช่นดังเดิม มันช่างอ่อนล้าเหลือเกิน  ฉันอยากร้องไห้ออกมา เเต่ฉันไม่มีเเม้เเต่เรี่ยวเเรงที่จะบีบนำตาให้ไหลริน


       เมื่อไหร่นะเมื่อไรกันที่วันคืนอันเเสนโหดร้ายนี้จะหมุนผ่านไปซักที  ความฝันอันหอมหวานที่ฉันเฝ้าหวลหานั้นมีอยู่จริงหรือเปล่า  อยากให้โลกหมุนเร็วๆจังเผื่อบางทีวันนี้อาจจะผ่านไป 


      ฉันเฝ้ามองออกไปที่นอกหน้าต่างที่สายฝนกำลังโปรยปรายลงอย่างหนัก  และไม่มีทีท่าว่าจะซาลงง่ายๆ  มรสุมนั้นได้คืบคลานเข้ามาสู่ฉัน  มันเป็นสิ่งที่หนักหน่วง รุนเเรงเกินกว่าที่ชั้นจะรับมันไว้ได้ ทุกวันชั้นเฝ้าภาวนาว่า ..."ขอให้ชั้นได้มีความสุขกับเค้าสักครั้ง"  

 
  "ช่วงเวลาที่เราสองคนได้พบกัน มันเป็นจินตนาการเพียงความฝัน



ที่ไม่มีวันเป็นไปได้ เพราะความฝันก็คือความฝัน


เมื่อตื่นก็คงละลายกลายเป็นเพียงอากาศ เราจึงไม่ควรคาดหวัง เพราะมันมีเเต่จะทำร้ายเรา มันคงถึงเวลาเล้ว ที่เราสองต้องตื่นจากหลับฝัน เเล้วก้าวไปสู่โลกของความเป็นจริง เเม้มันจะทำให้เราต้องทรมาน "